Dapat bang magisip siya ng ganon sa kanyang kaibigan?
Kinabukasan sa loob ng klase, ay nahuling dumating si Josh. Nandoon na ang dalawa magkatabi. Pumasaok ang binata, tahimik, maamo ang mukha. Dumeretso sa likuran ng dalawa hindi man alng lumingon sa magkatabing Jerick at Irene. Napansin ng dalawa si Josh na dumaan sa kanilang gilid. Kaya pagkaraan ng ilang minuto lumapit ang dalaga sa kanya at umupo ito sa kanyang tabi.
“Uhhm, Jo… Josh, can I disturb you for awhile?” mahinong tanong ng dalaga.
“Bakit? May problema ba kayo ni Jerick?” makahulugang ngiti ang gumuhit sa pisngi ni Josh at tinitigan nito ang dalaga. Hindi maalis sa kanyang isip ang mga pangyayaring kanyang nakikita sa dalawa kaya sa loob-looban niya’y inis ang tanging laman.
Ngunit ganoon pa ma’y di niya matanggihan ang dalaga kaya nang breaktime na nila’y humiwalay si Jerick sa dalawa upang makapag-usap ng maayos sina Irene at Josh.
Sa may park sa labas ng school ay nakaupo ang dalawa sa ilalim ng punong acasia.
“So…? Any problem the two of you?” umpisa ni Josh habang humihinga ito ng malalim na tila walang ganang makipag-usap.
“We don’t have problem Mr. Santillan!”
“And then, why do we need to talk each other?”
“Alam mo Josh, nakakainis ka, di mo ba alam na… na…” di itinuloy ng dalaga ang gusto niyang sabihin.
“Na nainis ka sa akin? Hindi. Akala ko kasi ako lang ang naiinis sa sarili ko. At bakit ka naman naiinis sa akin, may nagawa ba akong
“Meron! At hindi mo iyon napapansin dahil manhid ka!”
“What do you mean?”
“Pinapahirapan mo ako Josh…” wika ni Irene na namumula na ang mga mata palatandaan ng pagdungaw ng mga luha.
“Hindi ako ang manhid, hindi kita pinapahirapan…”
“Ang paglayo mo sa akin, nakakatuwa ba ‘yon? Akala mo ba na natutuwa ako sa tuwing umiwas ka sa aming dalawa ni Jercik ha…!” napabulyaw ang dalaga kasabay ng pagtulo ng kanyang mga luha at tuluyan na itong umiyak.
No comments:
Post a Comment