“Pero tol, kain ka muna bago ka umalis, maaga pa nman ah,” pilit ni Jerick sa kanya.
“Oo nga Josh, kainin mo muna yang pinabili mo sa amin sayang naman yan,” dagdag pa ni Irene.
“Di bale na lang, sa bahay na lang ako kakain,” tanggi ng binata.
“Oh segi na nga, hayaan na natin siya Jerick na makipagkita sa kanyang babae,” biro ni Irene.
“Kung meron man akong kadate, ikaw ang pinakaunang makakaalam,” wika ng binata sa dalaga habang nag-umpisang humakbang papalayo ang mga paa.
“Tol ingat…”
Hindi na nakinig pa si Josh, mabilis itong naglakad palabas ng mall. Naiwan ang dalawa dahil gustong mamasyal ni Irene kasama si Jerick.
Nasa labas ng ng mall si Josh nang tumunog ang kanyang cell phone, message galling kay Irene.
“Bakit mo kami iniwan? May problema ba? Ingat ka ha… I miss you”
Halos nahihimutok ang dibdib ni Josh sa inis nitong naramdaman. “Bakit mas masaya siya kapag si Jerick ang kasama,” tanong niya sa sarili. Naiinis siya kay Irene, kay Jerick, at sa kanyang sarili. Hindi natuloy ang nais niyang mangyari na magtapat na
Sa shop, mabigat ang pagmumukha ng binata nang ito’y dumating. Nagtaka si Jerome kung bakit ang aga ng kuya niya para sa kadalasang oras ng pag-uwi nito. Kinausap ng kapatid, ngunit di sumasagot ang binata. Tahimik itong nakaharap sa computer. Hindi na lang pinakialaman ni Jerome si Josh at pumasok na lang ang kapatid.
Kaugalian na ni Josh na sa tuwing magalit ito o nagtatampo ay sumusulat ito ng mga composition na naglalaman ng kakaibang damdamin at reflection, galit, at imanihasyong naglalayon na maibsan ang puot na kanyang naramdaman.
Isa sa mga composition na iyon ay ang kanyang sinulat na; “The Human Curse” na nanalo sa compitition sa pagsusulat noong high school pa siya.
Ngunit sa mga oras na iyon, ay walang nagawa si Josh kung di ang maghintay ng message mula sa kanyang cell phone galling kay Irene. Hindi mapakali at kung anu-ano na lang ang pumapasok sa kanyang isip tungkol sa dalawa.
No comments:
Post a Comment