“Ang alin doon?” tanong niyang nagkukunwaring nakalimot.
“Ang last part ng sentence mo kanina,” paalala ng dalaga.
“Ah ‘yon ba, ang ibig kong sabihin, ay… magpaalam ka muna sa boyfriend mo bago ka pupunta dito baka magalit ‘yon sa akin,” pagtatapat ng binata.
“Boyfriend?”
“Yeah… boy friend mo. Mahal mo, or whatsoever you call him.”
“Hindi ko na kailangang magpaalam pa sa kanya,” tugon ng dalaga.
“Bakit? Nag-away ba kayo?” tanong ulit ng binata.
“Sino namang aawayin ko, eh… wala naman akong boyfriend,” pagtatapat ng dalaga.
“Ha, ha, ha, funny Miss Mendoza,” hindi napigilan ng binata ang mapatawa ng bahagya.
“Sa ganda mong ‘yan, wala? Hello, it’s imposible,” dagdag niya.
“Well, its up to you kung ayaw mong maniwala Mr. Josh Santillan, pero ‘yan ang totoo” ngumiti ang dalaga.
Tuwang-tuwa ang binata sa narinig ngunit ayaw niya itong mapansin ng dalaga dahil natakot siyang baka magbago ang pagtingin ni Irene sa kanya’t lalayo ito.
“Maybe I’m just a friend for her,” wika sa sarili habang pinagmasdan ang dalaga.
Hindi nagtagal at natapos nila ang kanilang hinahanap na kailangan nila sa kanilang project. Kaya nagpapapgawa ng account sa friendster si Irene kay Josh. Agad naman itong ginawan ng nahuli. Matatanggihan ba niya ang dalaga?
Nalibang ang dalawa sa kanilang ginagawa kaya hindi na nila napansin ang paglipas ng oras. Gabi na, kaya hindi nagtagal at nagpaalam na si Irene upang umuwi. Sinamahan ito ni Josh sa sakayan ng Jeep at hinintay ng binata na makasakay ang dalaga bago ito bumalik sa shop nila.
Unang pagkakataong nakasama niya ang babaeng pinapangarap sa buong buhay niya. Hindi niya makakalimutan ang araw na ‘yon at ang kasiyahang kanyang nadarama.
No comments:
Post a Comment