“Mamaya na ‘yang mga tanong mo, kain muna tayo binibini… okay?” wika niyang nakangiti kay Irene. Hindi natapos ng dalaga ang gusto niyang sabihin dahil naunahan na ito ni Josh kaya kumain na lang ito.
“Bakit ka pa naghanda, eh busog pa naman ako kakakain ko lang ng lunch namin.”
“Iba ‘yong sa inyo’t iba rin dito sa amin. At saka, ayaw kong magutom ka,” pilit ng binata. Hindi kumibo si Irene sa sinabi ni Josh. Inabot niya ang isang basong juice sa dalaga at kumain na ang dalawa.
“Feel at home okay? Pasensya ka na dito ha… wala tayong maayos na mesa.”
“Sino ang may-ari nito?” habang kumakain ay nagsimulang magtanong ang dalaga.
“Kuya ko ang may-ari nito,” ani Josh.
“Ganon, kayo pala ang may-ari nito,” anya habang umiikot ang paningin sa paligid ng silid.
“Wow, ang sarap namang magkaroon ng ganito,” dagdag ni Irene.
“Eh di, magpagawa ka rin sa Daddy mo para magkaroon ka ng ganito,” mungkahi ni Josh. “
“Kung sa bagay, may point ka rin,” sang-ayon ng binata.
“Hindi rin kasi ako madalas makalabas ng bahay kaya, ‘yon… ‘di ako makapagrent ng computer doon sa shop na malapit sa amin.”
“Bakit naman?” tanong ni Josh na may halong pagtataka.
“Strict masyado ang Daddy ko,”
“Ganoon ba,” sandaling napatigil ang binata. Napaisip na naman siya tungkol sa sinasabi ni Irene.
“Kapatid mo ba ‘yong nandito kanina?”
“Si Jerome, oo, kapatid ko ‘yon at siya ang nagbabantay nito tuwing may pasok ako sa umaga,” paliwanag ni Josh.
“Kaya ‘di ako pwede matagalan sa pag-uwi galing sa school. Sabado at Linggo, dito lang ako, ako kasi ang nagmamanage nito at siya naman sa kabilang shop namin,” dagdag niya.
No comments:
Post a Comment